|
 | |  |
|
Bij toeval ontdekte ik een blog over mij die door mijn buurvrouw op de Parashaktibeurs is geschreven. Met toestemming mocht ik hem hier voor je plaatsen.....
Super super super!
Dit weekend 2 dagen op de beurs in Zutphen.
Helaas kwam er weinig bezoekers met als resultaat dat ik in totaal...trrrr...3 consulten heb gegeven! Tadadadaaaa.
Wel waren hetw eer leuke en leerzame concults en ik hoop natuurlijk dat 'mijn klanten' er ook van genoten hebben en er ook wat aan hebben en/of mee kunnen.
Meestal zoals op elke beurs ontmoet ik er veel mede paragnosten/mediums/kaartleggers etc, geef ze maar een naam.
Op de 2e dag een onwijs leuke buurman gehad! Ook hij legde de kaarten en liet mensen bijenwastekeningen maken. Nog een legging van meneer gekregen en het was onwijs leuk te zien hoe een ander dezelfde kaarten duidt. Heel leerzaam!
Ook nog een super legging gehad bij een andere vrouw, die zelfs lichterlijk overeen kwam met de daarvoor gekregen sessie. jammer dat ik vergeten ben een sessie aan deze mensen terug te doen. Was immers tijd genoeg voor..maaar...ik had heerlijk gezellige gezeldschap van mijn lieve vriendin Rian zoals te bewonderen bij mijn krabbels (en bedankt Jan-Willem!)
Alhoewel ik mijn bijzondere buurman wel het een en ander out the top of my head gezegt had, waarbij hij binnen 3 gezegde zinnen van mij al riep of er ook een stent van korrelatie op de beurs stond...oeps haha!
Maar goed dat ik niet adventeer onder de noemer medium hihi!
Ik voel me weer lekker geinspireerd; weet waar ik aan wil en moet werken de aankomende tijd. Ok ok een kleine tip van de sluier...mijn vader vraagt enige aandacht..jaja..zo snel kom ik er niet vanaf. Al dacht ik al een eind op weg te zijn...blijk ik er nog niet te zijn...verrassing? Nee eigenlijk niet. En ik ga eens om mij heen kijken wat ik zelf al kan opstarten/beginnen aan kinderwerk...Mede voor het geval mijn baas mij geen contractverlenging geeft. Maar ook om mij aandacht al te gaanverlegging in een richting die misschien nog meer bij mij gaat passen. Spannend!
Hmmm, een hele kleine tip was dit niet, maar geloof mij; er is nog veel meer gezegt wat ik al niet eens meer weet na te vertellen!
Ik wil mij trouwens ook nog meer verdiepen in de kruislegging en dan alleen met de grote arcana. Wie weet ga ik die weer opnieuw onder de knie krijgen. Dan kan ik nog meer uit 1 legging halen! Leuk leuk leuk!
Dus kom maar op...wie wil en wanneer?!
Greetings from een moe uitziende en voelende Jose!
|
|
 De Vlaamse Gaai....
Vorige week liep ik naar mijn auto om even wat te pakken. Mijn oog valt op iets wat naast mijn autodeur ligt, de kant van de bestuurder, van mij dus.. Wat is het? Ik zie het, een dode vlaamse gaai, die met zijn vleugels opengesperd zijn leven beeindigd heeft naast mijn auto. Ik schrik... Ik ben de laatste weken veel met de vlaamse gaai bezig geweest en heb hem ook genoemd in een van mijn meditaties, als boodschapper van de overledenen. Veel mensen herkennen de vlaamse gaai daar ook in en hebben op deze manier iets met deze vogel. Daarnaast ben ik bezig met reinigen, o.a. met salie, van zowel mensen alsook huizen, e.d. Daarbij gebruik ik ook vogelveren en ik vroeg me laatst nog af hoe ik verder aan vogelveren zou kunnen komen om te gebruiken bij het smudgen (reinigen).
Het antwoord ligt nu prachtig verstild voor me. In al zijn schoonheid laat deze vlaamse gaai zich aan me zien en het voelt goed. Normaal zou ik dit nooit doen maar dit voelt goed....ik mag zijn vleugels gebruiken waardoor de vogel en zijn geest blijft voortbestaan hier op aarde. Een ritueel volgt en het voelt nog steeds goed. Het mag..... Naast blisey het konijn breng ik deze vlaamse gaai naar zijn laatste rustplaats in dit leven....steeds als ik aan het werk zal zijn met zijn vleugels zal ik even terugdenken aan deze vlaamse gaai.
Een groet, een groet van.....met de boodschap het is goed wat je doet. Dank je wel.
 Bedankt....
|
|
De weg…………..
Een Indiase legende vertelt dat een man iedere dag buiten zijn dorp water ging halen in twee grote vaten, een oud en een nieuw, die hij aan een juk over zijn schouders droeg.
Het oude vat had scheuren en lekte; tijdens de terugweg naar huis ging altijd de helft van de inhoud verloren.
Twee jaar lang legde de man iedere dag dezelfde weg af. Het nieuwe vat was erg trots op zijn prestatie en was zich ervan bewust dat het voldeed aan de taak waarvoor het geschapen was, terwijl het oude vat stierf van schaamte omdat het zijn taak slechts half vervulde, ook al wist het dat de scheuren het gevolg waren van jaren trouwe dienst. Het schaamde zich zozeer dat het op een dag, toen ze bij de put waren, tegen de man zei: “Mijn excuus dat u, omdat ik nu eenmaal al zo lang meega, iedere keer maar met de helft van de inhoud thuiskom en u dus uw dorst maar half kunt stillen”.
De man glimlachte en zei: “Als we zo teruggaan, moet je onderweg eens goed opletten”.
Dat deed het vat en het zag dat de berm aan zijn kant van de weg rijkelijk begroeid was met planten en bloemen. “Kijk eens”, zei de man. “Zie je dat aan jouw kant de natuur veel mooier is? Dat je scheuren hebt, heb ik altijd geweten en ik heb er mijn voordeel mee gedaan. Ik heb bloemen, sla en andere groenten gezaaid – en jij hebt ze steeds water gegeven. Ik heb rozen kunnen plukken om het mooi te maken in huis, ik heb mijn kinderen sla te eten kunnen geven en kool en uien. Als jij niet geweest was zoals je bent, had ik dat niet kunnen doen.
|
|
Zomaar een foto?
Nee, een foto gemaakt door mijn dochter van een man in Peru.. Kleine meisjes worden groot en dat gaat snel. Nog herinneringen aan het wandelen met de wandelwagen, de eerste stapjes en de wereld ontdekken in je zitje voorop de fiets van je vader. Achter de kippen aan op Koekendaal. De kleuterschool, de lagere school en vervolgens als puber naar het Rietveldlyceum. Dan je diploma en de wereld willen ontdekken. Pap, ik ga naar Peru. Ik wil werken in een weeshuis en Spaans leren. Nu al, denk ik bij mezelf. Gaat de tijd dan echt zo snel? De laatste momenten dat ik haar zie achter de balie van de douane. Ze slaat haar vleugels uit en ik hoop dat ik heb mogen helpen haar levensrugzakje voldoende te vullen voor dit grote avontuur. Op de radio terug naar het voorlopig stille huis zingt Marco Borsato het volgende nummer. Ik denk met tranen in de ogen, hoe treffend vandaag....
Dochter.
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt
Ben je al wakker pap?
Kom je gezellig mee naar beneden?
Moet je straks werken of ben je vrij vandaag?
En ga je dan even met mij op stap?
Ooooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik de voordeur heel zachtjes open gaan
En val ik gerust in slaap
Ze is thuis
Ik was haar veel liever op gaan halen
Maar ze had me gevraagd of ik er niet wilde gaan staan
Ze vindt nu inmiddels haar weg naar huis
En oooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen
Wat is ze mooi
Wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein
En soms ..
Wanneer ik m’n ogen sluit
Lopen we samen op het strand
Haar handje in de mijne
En dan ..
Zet ze de tijd even stil
Is het weer even net als toen
En heeft ze mij weer nodig
Ik hou haar vast
Zoals ze was
Ik hou haar vast
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoort ze mijn stem die haar zachtjes wakker maakt
Vandaag is je grote dag
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe haar hart
Nu voorgoed van een ander is
Maar waar ze ook mag zijn
In gedachte is ze hier bij mij
In mijn ogen blijft ze altijd klein.
Volg je hart zijn woorden die ik vaak zeg, maar vandaag hebben die woorden even een andere glans. Loslaten, ja ik hoor het u denken....
Jan-Willem.
|
|
Soms krijg je op een regenachtige zondagmorgen ineens een mooi kadootje...
Dank je wel, Jan-Willem.
|
|
Weer even kind....
Mam, zeg mij eens wat er is
Wat ging er mis
Met het gevoel
Dat ik kende als kind
Ik kon, al kon ik amper staan
De wereld aan
Nu ben ik bang voor wat ik vind
Waar is toch het kind in mij, ik ben ernaar op zoek
Huppelend ontdekten wij de wereld op de hoek
In mijn dromen zie ik mezelf weer staan ahaha
Onder de bomen
Klaar om naar school te gaan
En ik danste de hele wereld rond
En praatte met de wind
Als ik droom ben ik weer even kind
Man, wat vloog de tijd voorbij
Het kind in mij is er nog wel maat het houd zich zo stil
Elke dag wat zonneschijn een heel klein beetje feest
Dan kan ik het kind weer zijn
Dat ik vroeger ben geweest
In mijn dromen zie ik mezelf weer staan ahaha
Onder de bomen
Klaar om naar school te gaan
En ik danste de hele wereld rond
En praatte met de wind
Als ik droom ben ik weer even kind
Ik wil lachen om de dingen
Ik wil alles doen
Om zo blij te kunnen zingen
als dat meisje
Als een kind van toen
En ik hoop
en ik hoop
Dat ik altijd kind mag zijn
In mijn dromen zie ik mezelf weer staan ahaha
Onder de bomen
Klaar om naar school te gaan
In mijn dromen
Zie ik mezelf weer staan
Onder de bomen
Even zijn als een kind op het wad...vrijdag 26 september 2008
|
|
Rustplaats der herinneringen
Een herinnering is de gedachte aan een ervaring uit het verleden zoals men die heeft opgeslagen in het geheugen. Het geheugen is de rustplaats voor de herinneringen. En soms komen deze herinneringen weer boven en zijn weer levendig aanwezig . Herinneringen aan mooie momenten. Herinneringen aan liefdevolle momenten. Herinneringen van vreugde. Herinneringen van verdriet. Herinneringen van..... Ook in herinneringen zit de dualiteit die we in alle dingen terugzien. Voor mij overheerste de maanden juli en augustus in het verzamelen van nieuwe herinneringen. Dat klinkt misschien raar maar dat realiseerde ik me gisteren op weg naar mijn werk in de auto. De radio staat aan en ik rijd naar mijn werk. Ik zit wat in gedachten verzonken en ineens zie ik een groene krekel op de spiegel aan de buitenkant van de auto. Hij houdt zich stevig vast en rijdt met me mee. Zie je me, lijkt hij te zeggen? De krekel (grillydae) staat in de Chinese cultuur symbool voor de hoop op een betere toekomst en geluk. En dat is precies wat ik nu zo naar verlang.. De afgelopen weken hebben prive gestaan voor afscheid nemen. Afscheid nemen van een vrouw, echtgenoot, moeder, oma en voor mij schoonmoeder. Van dichtbij mee maken hoe het is om het leven los te laten of juist toch weer niet, door door te willen vechten tegen beter weten in. Op de radio Hallelujah van Jeff Buckley... Wat mooi schiet het door me heen en de krekel blijft maar zitten. Flarden van een van de voorgelezen gedichten tijdens de crematie schieten door me heen..als ik ga moet je niet huilen...want echt weg ben ik niet..mijn lichaam is duizend dingen.. heb daarom niet zoveel verdriet. Ik ben de wind, ik ben de regen, ik ben de zon, het jonge gras, ik ben de sneeuw, en duizend dingen, ik ben weer degene die ik was... Herinneringen komen boven en ik besef dat loslaten mijn thema van dit moment is. Loslaten van mensen in wie je geloofd en vertrouwd... Op de radio Damm those eyes van Kane. Loslaten van het konijn dat al 9 jaar deel uit heeft gemaakt van ons gezin. Maar waarom komen dingen altijd gelijk? Ik kijk naar de krekel maar hij geeft geen antwoord. Loslaten doet pijn, geeft een gevoel van eenzaamheid, geeft het gevoel van de kaart van de kluizenaar uit de tarot. Maar net als ik me voel wegzakken lijkt de krekel me te roepen en zit nu middenop de spiegel. Op de radio Hij was maar een clown. Ik herinner me de woorden van Hans die me eens vertelde zonder pijn is er geen groei, maar waarom voelt het toch zo kut. Loslaten is even een verschrikkelijk woord. Het maakt je eenzaam. Maar dan zie ik de kluizenaar weer voor zich met zijn lantaarn in de hand en besef me dat ik ondanks alle pijn en verdriet ik toch ook weer mooie dingen daardoor heb mogen meemaken. Mensen die er ineens voor je zijn, nieuwe ontmoetingen, een lach door de traan, verwondering, warmte, respect....ook nieuwe herinneringen voor straks. Ondanks alle verdriet ben ik gegroeid, heb ik nieuwe ervaringen mogen opdoen en ben ik een stukje meer completer mens geworden. Ervaringen waarmee ik misschien morgen een medemens kan helpen. Op de radio Omhels me dan van Blof.
Omhels me dan, omhels me dan
Je weet dat ik niet zonder kan
Maar als ik dan toch zonder moet
Verlos me dan
Ik schiet vol, er zijn grenzen. He krekel, wordt het nu niet eens tijd om te gaan? Ik heb je verhaal nu wel gehoord. De krekel lijkt zijn schouders op te halen en wandelt rustig over de spiegel verder. Hij laat me niet alleen en reist nog even met me mee. Loslaten....een einde van iets...de geboorte van een herinnering... Een herinnering, soms in de vorm van een gedachte, een geur, een voorwerp, een plaats, een....De tranen maken plaats voor een glimlach. Wat een mooie dag is het toch vandaag. Op de radio, geloof het of niet, It's a beautiful day van Queen. Van de kluizenaar naar de koning in mijn eigen koningkrijk. Ik mag er zijn... De auto rijdt het parkeerterrein op en de krekel kijkt me aan en ik kijk naar hem. Hij is er nog steeds. Zachtjes zeg ik bedankt mooie krekel voor de wijze les die je me vandaag hebt gegeven. Ook bedankt voor je boodschap, na regen komt zonneschijn. Na verdriet komt vreugde. Afscheid geeft ook ruimte voor nieuwe dingen. Snoeien maakt ruimte voor nieuw leven...Na NU komt Herinnering. Krekel, je hebt me hoop voor deze nieuwe dag gegeven. Bedankt en dan vliegt hij weg... Ik vraag niet waarom maar soms is er ineens een klein kadootje, op een moment waarop je het zeker niet verwacht..
 Omhels me dan (Blof)
http://nl.youtube.com/watch?v=JdS4eMCW220
|
|
Italianen denken altijd maar aan twee dingen. Het andere is koffie
(Catherine Deneuve)
Koffie is een sociaal bindmiddel.
Kopje koffie buuf? Kopje koffie meneer, voor ik u ga knippen?
De koffie staat daar hoor!
Zelfs op borden op straat kom je het tegen als welkomsgroet, want “de koffie is klaar”.
Koffie zetten is een kunst.
Voor mij althans. Dan is de koffie weer te slap, dan kun je het lepeltje er rechtop in zetten. Dan wil ik koffie inschenken, ontdek ik drap. Het zakje is dubbelgeklapt en ik had hem nog wel natgemaakt van te voren. Dan weer duurt koffie zetten uren, het apparaat moet ontkalkt. Kortom, koffie zetten is voor mij een crîme en ik weet maar één ding zeker….. koffie is zwart.
Koffie zetten moet je niet zelf doen. Ik schilder ook niet, want het ziet er niet uit. Ik repareer geen auto’s, want dan kom ik nergens. Mijn motto is dan ook “Schoenmaker houd je bij je leest”, dus doe waar je goed in bent en vergeet al het andere. Koffie zetten doe ik niet, maar ik zie u denken, hoe doet hij het dan? Simpel, ik heb een vrouw.
Koffie drinken als start van de dag. U heeft het goed begrepen, ik hou van koffie. Koffie als start van de dag, het journaal op de t.v., een goed begin. Balkenende die maar praat en praat over de verloederende waarden en normen van dit land, maar vervolgens zich bijna verslikt in zijn eigen woorden waterval.
Op de tafel voor me ligt de nieuwe zomerreisgids met reizen naar mijn favoriete Italie. Koffie als oppepper. Ineens heb ik de oplossing voor alle problemen in Nederland.
Voer het Italiaanse systeem in. In elke wijk, op elke hoek, is er een open barretje, waar de Italiaan zijn dag begint met een heerlijk kopje expresso of cappucino.
Nooit meer afhankelijk van de Philips sencero of het zoeken naar die ene vrouw die ook de kunst van koffie zetten verstaat. Achter de bar een Italiaan die weet dat goed koffie zetten maar aan weinigen is voorbehouden. Niet meer alleen op de bank, maar even de dag beginnen met je buurman, buurvrouw, of wijkgenoot. Of gewoon een vreemde, een toevallige Nederlandse toerist. Gewoon even de laatste nieuwtjes en zorgen uitwisselen met elkaar.
Koffie zetten is een kunst, koffie drinken bindt.
|
 |
|
| |
